Broń biała
Szabla
Szabla jest zaliczana do kategorii długiej siecznej broni białej. Wyróżnia się jednosieczną, wygiętą głownią. Może ona w końcowej części być obosieczna, czyli posiadać tzw. pióro. Przeznaczona do zadawania cięć i pchnięć.
Rapier
Rapier jest bronią białą o długiej, prostej i obosiecznej klindze, dłuższą od szabli. Jego początki sięgają wczesnego renesansu. Był najpopularniejszą bronią Europy Zachodniej od XVI do XVII wieku. Wbrew opiniom jest on stosunkowo ciężką i powolną bronią (jego waga porównywalna jest do późnych mieczy jednoręcznych) – wymagał od posługującego się nim szermierza sporej sprawności fizycznej. Początkowo na równi służył do cięć i pchnięć.
Zdjęcia: (Kliknij na obrazek aby powiększyć)
Sztylet
Sztylet - odmiana krótkiej, kłującej broni białej, używana w walce wręcz. Krótszy od mieczy krótkich (około 20 cm). Niekiedy bogato zdobiona rękojeść. Broń jednoręczna używana głównie do kłucia i cięcia.
Zdjęcia: (Kliknij na obrazek aby powiększyć)
Topór
Zdjęcia: (Kliknij na obrazek aby powiększyć)
Broń palna
Pistolet skałkowy
Pistolet - krótka, ręczna broń palna do walki (zarówno ataku jak i obrony) na bliską odległość (do 50 m) a także do wymuszania posłuszeństwa na polu walki. Charakteryzuje się krótką lufą, małymi gabarytami i chwytem (rękojeścią) przystosowanym do strzelania z jednej ręki.
Zdjęcia: (Kliknij na obrazek aby powiększyć)
Garłacz
W okresie od XVI do XVIII wieku garłacz karabinowy stanowił oddzielny rodzaj broni palnej, wyglądem przypominającej pistolet z lufą w kształcie lejka. Używany był w walce na niewielkie odległości. Garłacz nabijany był siekańcami, czyli drobnymi kulami lub siekanymi kawałkami żelaza. W Hiszpanii w XVI wieku garłaczy używali strzelcy. Wenecjanie w XVI wieku wprowadzili garłacze jako broń na swych galerach i stała się ona bronią marynarki. We Włoszech używała ich lekka jazda. Garłacz używany w marynarce, mający od spodu trzpień do osadzania garłacza na podstawie nosił nazwę espingoli.
Zdjęcia: (Kliknij na obrazek aby powiększyć)
W drugiej połowie XVII wieku rozpoczęto próby zwiększenia donośności granatów za pomocą garłaczy, które stanowiły stożkowo – cylindryczne nadkalibrowe nasadki, mocowane na wylocie lufy karabinowej.
Muszkiet
Muszkiet – gładkolufowa broń palna długa, z zamkiem lontowym, ładowana od wylotu lufy, kalibru od 17 do 25 milimetrów. Pojawił się on na początku XVI wieku w armiach włoskich i hiszpańskich, następnie rozpowszechnił się w całej Europie. Maksymalna donośność muszkietu wynosiła ok. 300 m, a szybkostrzelność zmieniała się wraz z postępem od 1 strzału na 12 minut (!) do 1 strzału na 2 minuty pod koniec XVII wieku. Ze względu na wagę broni, podczas strzału żołnierz często opierał broń na specjalnej podpórce w kształcie widełek zwanej forkietem.
Zdjęcia: (Kliknij na obrazek aby powiększyć)
